wat beluistert men in zuidafrika? na een halfjaar naast de tavern te hebben gewoond, mag ik me wel een kenner noemen, amerikaanse rap of r&b: usher, nelly, r kelly, afrikaanse kwaito: brenda fasie [de zuidafrikaanse herman brood, recentelijk overleden], mzekezeke, m'du, mafikizolo, malaika, zola, ik versta er geen barst van [een of andere bantu-taal, zwarte afrikanen], maar erg aanstekelijk, het verleid tot dansen en meehummen... uiteindelijk heb ik gerri ook aan de nederlandstalige muziek gekregen, blof, fredrique spigt, ze verstaat het amper, maar het verleidt tot meehummen. van mijn eigen muziek had ik misschien 30 cd's meegenomen, maar ja, wat is 30 van 800. bovendien in de tijd dat ik heel veel heb gereden, deed mijn autoradio/cd-speler het niet, 20.000 km alleen met het grommen van de toyota.

het concept was goed, ga naar een vreemd land met zo weinig mogelijk bagage en zie maar dat je het redt. nu ik definitief voor langer terugga, moet wel alle muziek mee, ik zie 10 wijndoosjes met cd's, die passen niet allemaal in mijn bagage, dan maar op mp3. een kleine rekensom heeft mij geleerd, dat de aanschaf van een apple i-pod ook niet lonend was, 800 cd's, zo'n 55 mb per cd, dat is 44.000 mb, 44 gb [meer dan 60 cd's], de grootste i-pod is bij mijn weten 40 gb, kansloos dus. dan maar computer mee en alles op de harddisk of vrienden lief aan kijken en het op dvd laten branden. afijn, de definitieve oplossing zal vanzelf tot mij komen...

na 1 lift, 2 vliegtuigen, 2 treinen en 1 bus [in zo'n 18 uur van stoel tot stoel], weer 'thuis'. de verschillen met zuidafrika zijn enorm, het weer is klote, brr... werkend openbaar vervoer met bijbehorende service. bij de loketten van de ns, de rij is enorm [hier staan alleen de moeilijke gevallen, daar je kaartje gewoon uit de automaat kan trekken], staat aangegeven dat je je strippenkaart ook bij de kiosk kan kopen, waar dus niemand staat te wachten, briljant. de wegen zijn zondermeer goed, als er dan een kleine oneffenheid in de weg zit, staat er heel lief een bordje naast, weg oneffen, proest...

het weerzien met moeder en zus was emotioneel, een jaar is toch wel lang. mijn 'kleine' neefje had er ook moeite mee, wie is die man, ach, verlegenheid.

's ochtends met de fiets [op pad [in het afgelopen jaar heb ik 1 keer gefietst, maar kwam niet verder dan 1 heuvel, fiets kapot], rijdt er weer zo'n fietser aan de verkeerde kant, bij het passeren, kijk ik hem vreemd aan en mij dus ook, want in nederland rijdt men gewoon rechts, ook goedemorgen!

de laatste maandag in storms rivier niet meer zoveel gedaan, allebei een beetje radeloos met de situatie... 's avonds een potje [potjiekos] met vrienden, gerri had zich in addo al verpraat [teveel wijn], maar dat werd daarna weer hardnekkig ontkend. dus toen ik 's middags nog even oom cally de hand ging schudden werd ik spontaan uitgenodigd voor zijn potjie, de boer die voor zijn personeel de lunch staat te koken, een absoluut bijzondere man... toen ik terug was bij gerri, nou dat potjie hoeft niet meer, hoor...

's ochtends laat weg, rond 1030 [ja, ik moest alles nog inpakken]. na een uur al een probleem met de bakkie, ik had het zelf niet gevoeld, maar andere automobilisten wezen me er op. auto aan de kant, rondje gelopen, geen lekke band, wadan wel? de rear/stepbar aan 1 kant los, zwevend dus. met touw [standaard uitrusting] vastgebonden en rustig verder rijden. bij de eerste afslag eraf, een vrij onbewoond gebied, maar toch een garage [of was het toch een autosloper?]. het zoontje van de garagehouder was niet al te meewerkend, my dad comes back the end of the afternoon, grr... maar met de monteur kwam ik een heel end verder, eerst met ijzerdraad geprobeerd, maar toen na even zoeken, vond-ie de juiste bouten [zwaar verroest], vastgedraaid, hem geld gegeven voor een biertje of 2. 100 km gereden en al twee-en-half uur onderweg, ik geloof dat het geen superdag wordt vandaag. via pe en de n10 naar het noorden, een nieuwe route uitgezet[die gewone route via colesburg heb ik al zo vaak gereden], hardstikke leuk, nou ja, nieuw is altijd leuk, maar het lijkt alsof in dit boereland men nog niet weet dat nelson is vrijgelaten, het landschap is mooi, maar de leefomstandigheden van het gewone volk niet zo geweldig, dan heb ik in storms in een paradijs geleefd... tegen zonsondergang langs de geplande camping gereden, dom, nou ja, je wordt steeds makkelijker, het eerstvolgende dorp heeft een hotel, dus dan daar maar. buiten op de stoep staan braaien, ze konden ook voor me koken, braai dus, haha, dan doe ik het liever zelf...

de volgende ochtend vroeg weg, deze keer geen huilende vrouw aan mijn zijde, inpakken en wegwezen ging dus een stuk vlotter. de gariepdam [alleen op de kaart, hier heet hij nog steeds de h.f. verwoerddam], een hele grote plas water, met een ooit militair complex rond de dam zelf, compleet met verlaten wachthuisjes en slagbomen, heel sinister. na de dam weer op de snelweg richting bloemfontein terechtgekomen, klaar met sightseeing. nu dom doorkarren, 132 kph blijkt de maximum snelheid te zijn, dit bakkie leent zich niet voor supersonische snelheden, normaal aan de kust rijdt ik niet veel harder dan 120... in joburg na 8 uur rijden zo'n 900 km gereden, inclusief alle stops en lunch, knap. de hele route bleek iets van 1400 km te zijn, dat is langer dan normaal, maar wel veel mooier, inclusief goede wegen, dus stiekem veel sneller, dat had ik eerder moeten weten...

ik had al eens met gerri in een tent geslapen, maar echt kamperen was er nooit van gekomen. dus wij tweeen in de tent, met matjes plaids en een dekbed, verti in de slaapzak in de bakkie [past precies]. braai, waterkoker en krultang mee, lang leve de camping site met power. vrijdag om 1700 in het park, een mooi en rustig plekje uitgezocht, braai, bier en wijn, nog lang gezeten. mijn opsta ritueel in een park is opstaan, douchen en weg, in gezelschap van vrouw en kind gaat dat wat minder rigoreus, na alle ontbijt rituelen waren we om 0800 als 130e bij het wild hek [vroeger stond ik altijd bij de eerste 5 auto's te wachten tot het personeel de poort zou openen]. gewapend met [weggooi]camera, verrekijker en het groot afrikaans dierenboek, levert was er helemaal klaar voor... mummy, mummy, die ene!!! opgewonden geschreeuw in de cabine als hij weer beest gespot heeft, ik lig al weer in een deuk, want normaal zie je mensen zachtjes fluisteren in auto, motor af, met kinderen gaat dat dus wat anders... na wat kudu's [met 2000 kudu's en maar 400 olifanten, kunnen ze het park beter hernoemen tot addo kudu park], warthogs, een kudde olifanten van ver, eindelijk olifanten van dichtbij. beter te dicht bij, als je er 1 ziet en nog eens om je heen kijkt, blijk je omsingelt door zeker 10 olifanten, schrik dus... gerri in paniek, achteruit! vooruit! achteruit!! mijn benen blauwgeknepen, maar ik ben toch maar rustig vooruit gereden [addo heeft namelijk een-richtings-verkeersroutes]. na de olifanten op aai-afstand te hebben gezien, dan toch maar afgedampt, dat biertje hebben we nu dan wel verdiend.

de zondagochtend waren we al sneller, met opstaan, inclusief inpakken, met 3 man sterk in de bakkie, ik speur nog even over ons plekje, moeten wij onze braai nog meenemen? we waren nog wel meer vergeten [het hele ontbijt], maar we waren wel sneller dan de vorige keer! op zondag blijken alle olifanten naar de kerk of slapen uit want we hebben er werkelijk geen 1 gezien, oja, die ene toen we het park al verlaten hadden, op weg naar port elizabeth...

thuis, na een absoluut leuk weekend, realiserend dat ik hier voorlopig nog maar 2 nachtjes slaap, heb ik eerst maar stilletjes achter het huis in de tuin zitten huilen, later [gezellig] samen met gerri. nee ik wil helemaal niet naar huis, want ik ben thuis!

rond levert's verjaardag [10 geworden op 1 april] rolde er een uitnodiging cq. discount offer door de bus, 25 rand korting op een maal bij spur [een soort van der valk, met goed eten, grote lellen vlees...]. levert zag het al helemaal zitten, uit eten en je krijgt nog 25 rand cadeau, ik had er niet zo'n zin in, want de dichtsbijzijnde spur zit op 70 km [dat is alleen aan diesel al 70 rand, nog 2 keer door de toll gate a 10 rand], afijn toch een datum geprikt, want het gejengel bleef...

in maart al beloofd 2 dagen [eind april] met gerri naar addo elephant park te gaan, ik zou dan doorrijden/viegen naar joburg/holland en zou gerri per taxi richting storms laten afvoeren. het leek practisch allemaal wat minder uitvoerbaar, met de assen over straat, omdat ik al mijn spullen in joburg wil stallen, met cirkelzaag en golfset door addo crossen, ach...

laatste weekend in storms met gerri en levert naar addo, tot aan de poort van addo hebben we volgehouden dat we naar spur zouden gaan, flauw, ach, bottom line, we zijn vergeven dat we ons niet aan ons woord gehouden hebben. ik mag van mezelf zeggen, dat ik een parkveteraan ben, addo was onbekend terrein, gerri is ooit een paar uur in addo geweest en verti had nog nooit een olifant in 'vrijheid' gezien.

het aftellen is begonnen, nog maar een week in het zuiden, dan nog een week opweg naar en in joburg, maandag 25 april stappen we weer op het vliegtuig, de zomer tegemoet. dat aftellen is niet leuk, naar huis of van huis, het is maar hoe je het bekijkt, ik heb enerzijds wel zin om terug naar nederland te reizen, maar aan de andere kant helemaal niet. gerri zie ik af en toe al een beetje huilen en eerlijk gezegd kan ik dan ook niet helemaal droog blijven. een beetje een onwerkelijke situatie.

komend weekend naar addo, met gerri en levert, als afscheid en een half jaar samen met gerri [21 april] kan ik alleen gaan vieren, namelijk somewhere on the road to joburg.

de tuin wordt steeds leuker. was eerst de meest vreselijk bouwdump, zo zoetjes aan komt er meer leven en orde in. 1_het regenwater-probleem is nu definitief opgelost, een drain aangelegd, om het water van de iets te lage patio, naar de buren [ahum] te geleiden. vrijdag aangelegd en zondagavond uitgetest, het begon te hozen, dus in de regen nog wat extra graafwerk verricht en na 5 minuten al nat tot aan mijn bilnaad. 2_ik draag steeds meer planten aan, heel proletarisch, uit het bos of langs de kant van de weg, leuk plantje gezien, stoppen, even graven en achterop de bakkie. thuis stukje spitten, plantje erin, water erover, een ring van klippen [keien] rond het nieuwe bloemperk [niet orgineel, maar wel heel practisch]. het commentaar van gerri is altijd leuk, you know what this is? idunno... a flower, i guess? heb ik weer een of andere groentestruik op de kop getikt, ach... tijdens het onkruid wieden, blijk ik weer een tamatieplant er uit te hebben gerost, maar het is een toyota parkeerplek, geen tomatenplantage! 3_laatst nog een heel goedkope waterslang aangeschaft [60 rand], om het water geven [het is al dik hersft, maar bijna dagelijks nodig] wat te veraangenamen en ook handig om de hilux schoon te spoelen, die straten hier...

kortom, groene vingers zal ik nooit krijgen, maar zo eens een uurtje in de tuin bezig zijn ontspant reuze...

1600 uur, phone gaat. dat zijn vast gasten. gerri gromt een beetje na ophangen? oh, zijn het afrikaners, goh, leuk! nee, dit zijn witte boeren, die wil ik niet eens als gast... ik denk het zal wel loslopen, dus ik spring in de bakkie om ontbijtspul te gaan kopen. alweer op de weg terug belt gerri, haar gasten zijn bij de super en kunnen het niet vinden. spoorslags weer terug, ik zie een double cab isuzu bakkie, man, vrouw en kind, inderdaad wit, lullen een zeer plaatselijk dialect afrikaans, waar ik geen touw aan vast kan knopen. ok, follow me. bij gerri aangekomen, het commentaar begint al nog zittend in de auto, is er iets mis? binnen gekomen, kamer gecheckt, ik heb in 3 minuten meer lulsmoezen gehoord dan ik in een maand verzin, met een schaapachtig lachje beent de boer ons huis uit. in een grote stofwolk verdwijnt de bakkie de hoek om. haast, heel veel haast, bijna panisch. ik, toch een beetje verbaasd, kijk gerri aan, ik zei het toch? ja, maar we leven in een vrij land, het maakt niet meer wat voor kleur je bent. ja, maar met de blanke boeren maken we nooit meer vrede, dat is water en vuur, mensen met oogkleppen, dat duurt generaties voordat de verhouding weer genormaliseerd zijn...

ok, dus dit was niet onze doelgroep, weer wat geleerd...