op zimbabwe na, heb ik nu alle buurlanden van za wel gehad...
het land heet lesotho, de mensen zijn basotho en men spreekt hier sesotho. net als in namibie is de locale valuta 1 op 1 gekoppeld aan de rand, al 3 dagen in lesotho, ben nog geen enkele loti tegengekomen.
de rijkswegen heten a-wegen [a1, a2...], ze zijn nog te haveloos om in nederland b-wegen genoemd te mogen worden. de bewegwijzering idem dito, uiterst summier, danwel knudde. ik denk als de locale anwb weer eens nieuwe borden ophangt, worden die in een mum van tijd weer gestript, wie gaat er nog naar de bouwmarkt om nieuwe dakplaten te kopen, overigens de 1e bouwmarkt moet ik nog tegenkomen. lesotho staat gewoon in de zuidafrikaanse wegenkaart, a_want het wordt volledig omsloten door za, b_het is zo groot als belgie, nog niet eens bladvullend. waarom za het dan nog niet heeft omarmd als de 10e provincie? dankzij de engelsen en de onherbergzame ligging [goed verdedigbaar] is het een eigen koninkrijkje geworden/gebleven. de huidige status: 50% werkeloosheid, het percentage hiv-besmettingen is navernant. vanuit de zuidafrikaanse [politieke] gedachte redenerend, zou het mooi zijn als alle hiv-positieven ook werkeloos zijn. probleem lost zich vanzelf op...
anyways, er blijken meer wegen te zijn dan de kaart van za aangaf, dus na 1 keer grof verdwalen meteen maar de kaart van lesotho gekocht. het hebben van een kaart is nog niet zaligmakend, afstanden in km's doen er niet zoveel toe, landinwaarts is 100 km 4 uur rijden! bovendien moet je ook de locals raadplegen hoe de huidige stand van de weg is, het kan met de dag veranderen, na hevige regenval. volgens de kaart hebben ze hier 4 soorten wegen, in goed afrikaans, het teerpad, het weervaste pad, het mooiweerpad en het rybare spoor [slegs 4x4]. de vierwielaandrijving van de bakkie laat het momenteel afweten en afgelopen nacht heeft het flink gehoosd, ik hou het maar even bij de 1e 2 categorien. een en ander leidt er toe dat ik morgen weer de zelfde weg terug kan, 4 uur foeteren tot ik weer asfalt tegen kom. op deze rijdbaar geachte wegen heb ik gevoel dat ieder moment het dashboard los kan laten, mijn nieren hebben zich inmiddels op weten te werken tot boven mijn longen. ik word zelfs nieuwsgierig naar wat de lesothonees[?] een onbegaanbare weg vindt...
nog iets positiefs te melden, ja. de mensen zijn vriendelijk. een praatje, men praat graag. blanke mensen, jahaa ze zijn er, weiden graag over hun land, waar ik allemaal naar toe moet. de zwarte bevolking is met name benieuwd naar wat er buiten de grens van lesotho is. heeft ongetwijfeld iets met afkomst en opleiding te maken. maar niet iedereen is vriendelijk. langsrijdend zie ik allerlei mensen gebaren maken, ze moeten een lift [er rijden genoeg taxi's] of een bijdrage [gp op mijn nummerbord betekent in hun ogen: grote portemonnee]. ik heb nog nooit gezien dat op een derderangs bospad tol geheven wordt, dus ik zwaai vriendelijk terug en ik denk een middelvinger.